Przyłuszczyca – definicja dawniej i dziś

Terminem przyłuszczyca określano dawniej choroby o nieznanych przyczynach, przypominające łuszczycę. Termin ten z uwagi na swoją nieprecyzyjność nie jest obecnie stosowany. Badania i obserwacje potwierdziły, że choroby te nie mają histologicznego, ani klinicznego związku z łuszczycą. Część chorób, niegdyś określanych wspólnym mianem przyłuszczycy, w obecnych czasach zalicza się do chłoniaków skóry, część z nich stanowi odrębne jednostki chorobowe.
Pityriasis lichenoides et varioliformis (choroba Mucha-Habermanna) – epidemiologia i objawy kliniczne
Jedną z chorób, niegdyś określaną mianem przyłuszczycy, jest pityriasis lichenoides et varioliformis acuta, znana również pod nazwą PLEVA lub chorobą Mucha – Habermanna, schorzenie o nieznanej etiologii. Choroba dotyka głównie młodzież i młodych dorosłych z przewagą zachorowań wśród mężczyzn. Prawdopodobnym czynnikiem chorobowym jest infekcja. Za tą tezą przemawia nagły rozwój choroby oraz jej występowanie u młodszych pacjentów. Niekiedy udaje się ustalić związek schorzenia z wirusem Epsteina-Barr, czy zakażeniem paciorkowcami, nie jest to jednak regułą. Wykwity początkowo występują na tułowiu i mają charakter grudek rumieniowych, nieprzerwanie wysiewających się kilkanaście dni, po czym pokrywają się łuskami i strupami, przy czym zmiany mają tendencję do ewoluowania w owrzodzenie. Charakter zmian chorobowych może mieć charakter krwotoczny oraz pęcherzykowaty, a ustępując pozostawiają blizny.
Zmiany skórne są niebolesne, a błony śluzowe nie są zajęte. Wykwity skórne mogą mieć charakter krwotoczny lub pęcherzykowaty. Owrzodzenia mogące wystąpić w przebiegu choroby rozwijają się spontanicznie, bądź też w już istniejących wykwitach. Charakter owrzodzenia może być krwotoczny, bolesny oraz połączony z gorączką. W przypadku takiego przebiegu choroby mówi się o chorobie gorączkowo-wrzodziejąco-martwiczej Mucha-Habermanna.
Pityriasis lichenoides et varioliformis auta (choroba Mucha-Habermanna) przebieg i rokowanie
Choroba Mucha-Habermanna jest schorzeniem o przebiegu trudnym do przewidzenia. Choroba ma tendencję do nawrotowości jedno lub kilkakrotnie, po czym zmiany ustępują samoistnie w okresie tygodni lub miesięcy. Stopień bliznowacenia zależy od obecności, bądź braku występowania owrzodzeń, a także głębokości wykwitów. Niekiedy choroba może rozwinąć się w pityrasis lichenoides chronica.
Pityriasis lichenoides et varioliformis (choroba Mucha-Habermanna) – leczenie
W terapii choroby Mucha-Habermanna stosuje się leczenie ogólne oraz miejscowe. Mimo, że schorzenie ma tendencję do samoograniczania się, jedną z rekomendowanych metod jest ogólna antybiotykoterapia z użyciem środków takich, jak tetracyklina, doksycyklina lub erytromycyna. Leczenie powinno trwać 3-4 tygodnie. Antybiotykoterapia może być połączona z krótkimi pulsami ogólnie podanych kortykosteroidów.
Dapson i niskie dawki metotreksatu również wykazują skuteczność w terapii PLEVA, jednak są rzadko stosowane z uwagi na samoograniczający się charakter choroby i wiek pacjenta. Terapia miejscowa dająca dobre rezultaty to PUVA oraz bath PUVA, dlatego warto rozważyć te metody leczenia jako pierwszą linię wyboru. Zaobserwowano jednak, że zbyt szybkie zaprzestanie PUVA powoduje nawrót choroby.

 

 

 

Sprawdź też:

Bakteryjne postaci zapalenia mieszków włosowych – zapalenie powierzchowne

Dwie najczęściej występujące odmiany zapalenia mieszków włosowych, wywoływanego przez bakterie, to powierzchowne zapalenie…

Czytaj artykuł

Diagnostyka grzybicy paznokci

Prawidłowe rozpoznanie patogenu odpowiedzialnego za rozwój grzybicy paznokci ma kluczowe znaczenie dla procesu…

Czytaj artykuł

Przyłuszczyca – definicja dawniej i dziś

Terminem przyłuszczyca określano dawniej choroby o nieznanych przyczynach, przypominające łuszczycę. Termin ten z…

Czytaj artykuł